Loslaten en de ruimte die het oplevert

Ik schreef het al even geleden op facebook. Dat ik de afgelopen maanden in mijn hoofd veel bezig ben geweest met loslaten. Op werkelijk allerlei gebieden. Het is niet altijd makkelijk, soms zelfs heel moeilijk. Maar het proces leert me mooie lessen in deze reis.

Digitaal loslaten

Als je simpel wilt beginnen met dit onderwerp, kun je digitaal loslaten. Welke mensen hoef ik niet meer te volgen op social media? Welke nieuwsbrieven wil ik niet meer ontvangen? Ik ga regelmatig door mijn nieuwsbrieven heen, maar nu met een andere bril. Bij welke winkel ga ik toch niet meer bestellen, dus kan ik mij uitschrijven? Welke kledingzaak past niet bij mij? Weg ermee. Welke brieven lees ik eigenlijk toch nooit? Loslaten. Voor mij geeft dit meer ruimte in mijn hoofd en mijn mailbox. Want er is minder waar ik overheen hoef te scrollen, minder vulling en minder wat mijn aandacht vraagt.

Kleding

Een volgend onderwerp wat ik niet zo moeilijk vind, maar anderen misschien wel. Welke kleding past niet meer bij mij? Dat kan zijn kleding die praktisch te klein of te groot is, niet fijn zit. Nette werkkleding terwijl je op je huidige werk er anders uit mag zien. Schoenen met een te hoge hak die je toch niet draagt of dat ene jurkje voor die gelegenheid- maar die sindsdien in de kast hangt te wachten- bijvoorbeeld. Ga erdoorheen en laat het los. Geef het weg, verkoop het als het echt de moeite waard is. Maar vergis je niet, alles proberen te verkopen kost ook veel 'denkruimte' en mentale ruimte. Het kost soms veel moeite met berichtjes heen en weer doen, onderhandelen en dan nog naar een pakketpunt brengen. Als je dat allemaal meerekent, wil je het dan proberen te verkopen?

Een laagje dieper

Daarnaast ben ik bezig geweest met de diepere zaken. Welke (denk of doe) patronen wil ik loslaten? Welke verwachtingen mag ik van mezelf loslaten? Hier deel ik verder niet zoveel over omdat het nogal privé is. Toch benoem ik het wel, zodat je er zelf misschien ook wat mee kan.

Hieraan gelinkt kwam bij mij ook de vraag: hoe zie ik mezelf? Welke spullen mag ik laten gaan? Pijnlijk soms.. Ik had bijvoorbeeld de naaimachine van mijn oma. Ze heeft met mij hierop naaiwerk gedaan, met geduld van alles geleerd, ik heb er mooie herinneringen aan. Maar de naaimachine was inmiddels niet helemaal meer goed afgesteld. Om hem te gebruiken moest ik er wat mee. Naar een speciale winkel en dan vrij veel geld betalen om hem weer (hopelijk) goed te krijgen. En dan was het nog maar de vraag of ik hem zou gaan gebruiken. Want eigenlijk ben ik geen echte naaister. Ik houd er niet van, ik ben er niet heel erg goed in. Ik zou het alleen gaan gebruiken als er gordijnen moeten worden ingekort of iets repareren wat niet met de hand lukt. Al jaren sleepte ik de koffer met naaimachine mee van huis naar huis. Want ik kon het toch niet wegdoen? Al die herinneringen.. Maar ik sleepte ook de ballast met me mee. De fysieke ruimte die het innam in de kast (vrij veel). Daarnaast de emotionele lading: ik moet er wat mee. Ik moet hier keuzes over maken, maar ik stel het liever uit. En elke keer als ik het ding weer zag kwamen alle vragen weer boven. Mentale ruimte in mijn hoofd. Dit is natuurlijk maar 1 voorbeeld, maar je kunt een huis vol hebben met dingen die je ooit was of ooit deed, of wilde doen en waar je daarom er moeilijk afscheid van kunt nemen. Dus ik heb de naaimachine verkocht aan iemand die er heel blij van werd. Iemand die vintage naaimachines leuk vindt, en er een adresje voor heeft om ze na te laten kijken. Geweldig, die naaimachine verdient iemand die er blij van wordt en die hem echt gaat gebruiken. En ik ben dat niet, dus ik heb het losgelaten. Die herinneringen zijn niet weg, ik heb natuurlijk nog meer herinneringen. Ik heb zelfs nog andere dingen die ik echt gebruik en waar ik blij mee ben van mijn oma. Dus het is helemaal oké zo. Ik ben blij dat ik het los heb kunnen laten. Heel verhaal zo. Dit was slechts een voorbeeld. Zo zijn er nog veel meer te bedenken. Had je ooit een hobby, die je ooit nog eens wilt oppakken? Maar toch doe je er niks mee als je tijd hebt? Misschien is dat een teken dat je het mag loslaten. Was je ooit een lezer, surfer of mountainbiker? Was je ooit een gitarist, fotograaf of schilderde je? Maar nu ligt het er al jaren ongebruikt. Hoe groot is de kans dat je het nog gaat doen?

De bonus van sommige spullen loslaten, is natuurlijk extra ruimte en/of geld. De fysieke ruimte die het geeft is heel fijn. Dat je er nooit meer over na hoeft te denken of je schuldig over voelen is misschien nog wel fijner! Als je nog een kleinigheidje of iets meer voor terug kunt krijgen is dat mooi! Dat kun je dan aan een doel voor nu besteden. Iets waar je nu heel blij van wordt of iets wat je nu belangrijk vindt. Voor mij heeft het in elk geval al het een en ander opgeleverd in de afgelopen maand, want in juni verkocht ik ontzettend veel op Marktplaats en Vinted, dat kun je hier nalezen.